#Schimpfen, #fluchen, sich wehre auf #Galicisch ou a creatividade da lingua informal entre galego e alemán

Posiblemente o máis difícil de conseguir nunha lingua, sexa coñecer a fondo a súa linguaxe informal, eses usos que moitas veces non atopas nos dicionarios xerais. Resulta moi curioso a creatividade e as diferentes formas de conceptualizar elementos semellantes. Un non pode entender a obsesión do alemán con coleccionar selos ou copiar DVD para cando andan a ligar. Resulta divertido atopar a lóxica noutra lingua.

O galego é unha lingua máis a este respecto. Velaquí unha pequena mostra:

 

 

Na páxina de Facebook, PelisDobradasAogalego, atopamos exemplos memorables da dobraxe en galego:

 

10993485_10152788950812462_6242124702668976808_n

11667304_10153046341327462_5744152562475669432_n

11665582_10153056744177462_6976685875070783546_n

 

Moitas veces atopar equivalencias entre formas de insultar entre dúas linguas como o galego e o alemán, é misión máis ca imposibe. Déixovos un pequeno xogo para que poidades aprendera algunhas formas de insultar en galego e en alemán. Se tendes máis, non dubidedes en dicírnolo nos comentarios 😀

Sin título

 

Para entender #ONosoDerbi que mellor que practicar o léxico de fútbol

Grazas ao blogue Xogos da Lingua, coñecemos unha divertidas actividades para practicar o léxico do fútbol en galego.

Como se dirá en galego: der Ball streicht knapp über die Latte, der Torwart, etc.

Vexamos as seguintes imaxes da páxina de Facebook PelisDobradasAoGalego:

Como se dirán en alemán? Para completar o léxico e as expresión propias do campo semántico do fútbol, podedes consultar a seguinte páxina de Galego.org: http://galego.org/vocabularios/ futbol.html. E no vos esquezades de lle botar unha ollada a todo o material sobre a selección galega de fútbol que se publicou en Vieiros. Axudaravos a completar este fascinante campo semántico que sempre está en constante cambio coa incorporación de novas expresións que o fan especialmente creativo.

Por fortuna na rede, podemos atopar un dos programas de deportes máis seguidos en Galicia: Galicia en Goles da Radio Galega (aquí podes acceder a todos os podcast do programa). Aquí tendes un exemplo de como é:

http://www.ivoox.com/galicia-goles_md_4086703_wp_1.mp3″ Ir a descargar

E, despois de todo isto, que mellor forma de lembrar o aprendido que facer uns cantos exercicios. Déixovos aquí dou exemplos:

1. Sete palabras sobre fútbol do Portaldaspalabras.gal

2. Xogar con deportividade



Por conto alleo: cominar o tiratacos e o froallo

Por Adrián Mosquera Suárez

En 1970, na pequena aldea de Ris do Monte aínda soaban as gaitas, os gruñidos dos porcos, o balbordo dos nenos e a radio da Emilia. A Emilia, francesa afincada entre estes montes e fragas, que deixou a súa franca patria por amor, mais o amor terminou cedo e sen solución: o seu Roque morreu no mar hai xa uns dez anos. “É que eu non entendo que lle ven todos os homes a ese mag do cagallo” repetía sen parar a Emilia. Se non falaba do seu home, escoitaba música francesa que poñía a todo volume. Os nenos podían cantar sen falta algunha o “Ne me quitte pas”, ás veces ríanse da Emilia e facían como se cantaran a canción, dunha forma esaxerada e moi sentimental. Quizais iso era o que mantia con vida a Emilia.

Fotografía de Carlos Valcárcel

Porque as aldeáns, a poñían ben boa. Érache o seu traballo: coser e rexubeirear.

“Ai, que muller, se aínda puxera unha canción do Julio Ighlesias pois aínda dáballe un pouco de aleghria a prasa, pero e que todo o dia co ghabacho ese d’arriba p’abaixo… Non”. “Boh, non dighas parvadas muller que che ghusta moito, non ves que ela sufriu moitísimo e bota de menos a súa terra?” “Ai, pois eu non sei o que terá Francia que non ten a nosa aldea, eh!”. “Non me faghas falar…”.

En fin, nesta rutina aldeá, os nenos atopaban un mundo máxico e cheo de misticismos: as vellas, o capelán, a Emilia, a meiga da Iria, os homes do monte, os poceiros e o don Leonardo. Unha placida tarde de verán estaban os nenos xogando na rúa. Luisiño fixo un tiratacos cunha póla de castiñeiro que atopou no monte. Con ela disparaba a todas as cousas que vía: paxaros, latas, muros, botellas… Así pasou a tarde, ata que se lle ocorreu unha marabillosa idea: darlle ao capelán, que estaba na torre da igrexa, agardando a hora para repicar a campana. Alí estaba el, co seu traxe negro herdado (do que estaba ben orgulloso), e as súas longas e brancas barbas, que lle daban un aire de intelectualidade. Luisiño, co apoio dos outros rapazes, estaba a darlle cando de repente empezaron a caer unhas pingas de choiva. “Antón, vén para casa que aínda que pareza que este froallo non molla, molla, e vén, vas coller unha pulmonía!”, escoitábase berrar a nai dun neno na praza.

A pesar da treixada, Luisiño seguía decidido na súa tarefa. E fíxoa ben feita. Disparoulle ao capelán directo no ollo, coma que empezou  a berrar o home. “CAGHONACO…” berrou, ao paso que tropezou cun pé e caeu fóra da ventá. O capelán, agarrado ao peitoril berraba e berraba. Amais que na caída para fóra, rompéuselle a sotana e alí estaba o representante do señor, en calzóns. Os paisanos achegáronse á praza a contemplar tal espectáculo visual. As vellas, entre elas a nai do rapaz, non podían co risa e o Luisiño, escondido tras dunhas silvas, tampouco. O pai de Luisiño en cambio, non tiña tan boa cara. Don Leonardo, co seu traxe e sombreiro branco, achegouse á escena. “Reinaldo, o cura vaiche dar unha boa, penso que peor aínda que aquela vez que che cominou coa prohibición da entrada na igrexa, ha, ha, ha, ha” díxolle o cacique ao pai, entre risos de superioridade. Tamén lle deu unha boa palmada na espalda ao home. Coa pipa na man, chegou o bispo á praza, que viña de Santiago para ver ao seu colega do seminario. A pipa caeu no chan e a eminencia non collía en si. A poboación enteira estábase rindo dun relixioso e ninguén facía nada. As caras repoludas das mulleres e as miúdas dos homes. Os rapazes xogando e correndo polo lugar. As galiñas e os porcos paseándose pola praza. O relixioso desmaiouse e caeu no chan ao mesmo tempo que unha gaivota lle cagou nas barbas. Aquela foi unha boa tarde de verán aínda que para a fe non.

“Que chova!” berraban as rexubeiras. Esas si que estaban ben contentas.

Galicische Geschichte: Zeitgeschichte

Donón, imaxe tirada do Faro de Vigo

 

Galicische Zeitgeschichte

Spanische Bürgerkrieg

Wanderungsbewegung

Franquismus

Nationalismus

As chaves dos pronomes persoais en galego

Imaxe tirada da Wikipedia

Un das chaves para meterlle o dente a unha lingua son os pronomes persoais. Son uns elementos lingüísticos fundamentais para non repetirnos e usar de xeito máis eficaz a lingua. Sonvos deses elementos básicos para poder construír as nosas primeiras frases en galego.

No seguinte prezi, deixovos explicados os pronomes tónicos e átonos do galego con algúns consellos básicos para colocalo ben na oración. Lembra que xamais os pronomes átonos comezan unha oración.

Sin título

E como non so se vive unicamente da teoría, é hora de pór en práctica o aprendido. Velaquí van algúns exercicios do que estivemos a traballar na clase:

Antes de nada imos traballar en identificar os pronomes átonos deste texto, feito no departamento de Lingua e Literatura Galega do IES Otero Pedraio:

Identifica os pronomes átonos e ao final preme en avaliación para comprobar se atinaches

Seguimos coa identificación dos pronomes te (mich) e che (dir). No seguinte exercicio, feito tamén no IES Otero Pedrayo, imos colocar estes pronomes nos espazos en branco. No esquezas que tan só pode haber un Akkusativ (Obxecto Directo). Preme na imaxe para ir ao exercicio:

Sin título

E, para rematar, unha clase práctica sobre a colocación dos pronomes :-D!!

A música galega e o bravú: Debates de Galiza Ano Cero

Comeza unha nova tempada da canle de televisión Galiza Ano Cero. Xa teremos tempo de falarmos máis polo miúdo desta iniciativa de constituír un medio de comunicación alternativo, autofinanciado e na rede. Este primeiro debate trata sobre como é a saúde da creación musical galega. Temos falado na clase do Xabarín Club e de todas as iniciativas culturais e, sobre todo, musicais que medraron ao redor.

A historia do bravú, os cambios xeracionais nas distintas expresións da música galega, ou a falta de apoios a esta, son os temas deste primeiro debate. Presentado por Antom Díaz, baixista dos Papaqueixos, conta coa participación de Lydia Botana, María José Pérez, Seném Outeiro e o xornalista Rodri Suárez.